Ze hebben voor Red Bull en het zusterteam gewerkt.

Door de overstap van Liam Lawson naar het moederbedrijf voegt de Nieuw-Zeelander zich bij een lange lijst van coureurs die deel hebben uitgemaakt van beide Red Bull-teams.

Van de Red Bull-coureursacademie tot de top van deze sport hebben acht namen het leven in het seniorenteam en het juniorenteam (nu Racing Bulls) geproefd, maar de weg tussen beide bleek allesbehalve rechtlijnig. Met uitzondering van rookie Liam Lawson hebben zeven veteranen minstens één Grand Prix voor elk team gereden, en hun parcours vertoont een duidelijke trend: een veelbelovend debuut, een wisselvallige periode in het satellietteam en een eindoordeel dat slechts enkelen echt tot bloei komen na hun promotie. Vitantonio Liuzzi was de pionier van dit traject met twee teams. Na zijn debuut als derde coureur bij Red Bull startte hij in 2005 in vier races en scoorde hij zijn eerste punt in de Grand Prix van San Marino. Het volgende seizoen kreeg hij een fulltime stoeltje bij Toro Rosso, waar hij 35 Grand Prix's reed en vier punten aan zijn palmares toevoegde, voordat hij overstapte naar Force India en HRT en in 2011 zijn helm aan de wilgen hing.

Het parcours van Sebastian Vettel heeft de norm bepaald. Nadat hij in 2007 bij Toro Rosso kwam, behaalde hij in 2008 de eerste overwinning van het team in Monza, een prestatie die hem al snel de deuren van Red Bull opende. Tussen 2009 en 2014 reed hij 113 races, behaalde hij 38 overwinningen en won hij vier opeenvolgende wereldtitels (2010-2013), terwijl hij het Oostenrijkse team vier constructeurstitels bezorgde.

De carrière van Daniel Ricciardo lijkt op een achtbaan. Hij maakte zijn debuut in de F1 bij HRT en reed vervolgens van 2011 tot 2013 voor Toro Rosso, voordat hij werd gepromoveerd voor het hybride tijdperk. In zijn eerste seizoen bij Red Bull versloeg hij viervoudig kampioen Sebastian Vettel in de kwalificaties en won hij zijn eerste race in Canada, waarna hij nog zes overwinningen aan zijn palmares toevoegde. Gefrustreerd door de sfeer binnen het team en een defecte auto vertrok hij naar Renault en McLaren, waarna hij in 2023 terugkeerde naar de junioren, ter vervanging van de in moeilijkheden verkerende Nyck de Vries, om een jaar later te worden ontslagen. Daniil Kvyat heeft de hele cyclus van promotie en degradatie bij Red Bull meegemaakt. Een snelle opmars bracht hem in het seniorenteam, maar een reeks botsingen en bescheiden resultaten leidden tot zijn vervanging door Max Verstappen. Terug bij Toro Rosso (later AlphaTauri) heeft hij nooit meer zijn oude niveau gehaald en eindigde hij vaak in het midden van het peloton bij 91 starts. Max Verstappen belichaamt het ultieme succes. Nadat hij indruk had gemaakt tijdens de testritten bij Toro Rosso, leverden zijn gewaagde inhaalmanoeuvres hem in 2015 een stoeltje op. Zijn gewaagde overstap naar Red Bull in 2016 wierp onmiddellijk zijn vruchten af toen hij profiteerde van een botsing tussen Mercedes om zijn eerste race te winnen. Sindsdien domineert hij het kampioenschap, met 186 starts, 63 overwinningen en vier opeenvolgende wereldtitels van 2021 tot 2024.

Pierre Gasly toonde al snel zijn potentieel bij Toro Rosso, waar hij als vierde eindigde in Bahrein, voordat hij naast Verstappen in een Red Bull-stoeltje werd gepromoveerd. Door een ongeluk voor het seizoen en een teleurstellend racetempo werd hij gedegradeerd naar het juniorteam, nu AlphaTauri, waar hij uiteindelijk zijn eerste overwinning behaalde in Monza in 2020, na een podiumplaats in Brazilië. Het verblijf van Alexander Albon was kort maar turbulent. Zijn solide prestaties bij Toro Rosso leverden hem halverwege het seizoen 2019 een promotie op bij Red Bull, waar een botsing met Lewis Hamilton hem het podium in Brazilië kostte. Hij behaalde zijn eerste podiumplaats in Mugello in 2020, maar zijn wisselvallige resultaten leidden ertoe dat hij aan het einde van het seizoen werd vervangen door Sergio Pérez.

Samen illustreren deze zeven coureurs de riskante gok die de interne talentenpool van Red Bull inhoudt: een handvol van hen bereikt roem, velen blijven in de schaduw en alleen de meest flexibele overleven de onophoudelijke druk die hen van het juniorteam naar het vlaggenschipteam drijft.