Twee decennia geleden won Olivier Panis de Grand Prix van Monaco.

Twintig jaar geleden behaalde Olivier Panis zijn enige overwinning in de Formule 1 in Monaco, waar hij vakkundig omging met de dramatische raceomstandigheden.

De Grand Prix van Monaco, die onder stromende regen plaatsvond, veranderde in een uithoudingsproef en werd gewonnen door een weinig bekende Fransman. Olivier Panis, die in zijn bescheiden Ligier-Mugen-Honda vanaf de 14e plaats startte, overleefde een chaotische eerste helft van de race en behaalde zijn enige Formule 1-overwinning op het meest prestigieuze circuit in deze sport.

Het drama begon op zaterdag toen Michael Schumacher, die net zijn eerste seizoen bij Ferrari achter de rug had, de poleposition veroverde – zijn tweede op rij na Imola – maar al in de eerste ronde in de vangrail terechtkwam bij de ingang van de tunnel. Door de vroege uitvalbeurt van de Duitser kon Damon Hill, die hoopte de triomf van zijn vader Graham in Monaco in 1969 te herhalen, de leiding overnemen. Halverwege de race vloog de Williams-Renault van Hill echter in brand in de tunnel, waardoor Jean Alesi aan de leiding kwam. Achter het stuur van de Benetton-Renault van de regerend wereldkampioen leek Alesi klaar voor een doorbraak. De Fransman, die vanwege zijn vele tweede plaatsen de bijnaam “Poulidor van de F1” had gekregen, kreeg eindelijk de kans om een prestigieuze overwinning aan zijn palmares toe te voegen. Maar met nog 20 ronden te gaan begaf de ophanging van zijn auto het, waardoor hij moest opgeven en de weg vrijmaakte voor Panis. De opmars van Panis was allesbehalve gemakkelijk. In de eerste ronden zat hij vast achter een peloton met onder meer Eddie Irvine (Ferrari) en Heinz-Harald Frentzen (Sauber). Het beslissende moment kwam in de 34e ronde, in de Loews-bocht, waar Panis Irvine wist in te halen en de leiding in de race overnam. Terwijl de baan opdroogde, koos zijn team de juiste bandenstrategie en wist hij de vele valkuilen te vermijden die veel van zijn rivalen ten val brachten.

Mechanische problemen en rijfouten zorgden ervoor dat het aantal deelnemers aanzienlijk afnam. Onder de uitvallers bevonden zich Gerhard Berger (Benetton), Rubens Barrichello (Jordan), Jacques Villeneuve, Martin Brundle (Jordan) en Irvine zelf. In de laatste ronde waren er nog maar vier auto's op de baan.

Het podium zorgde voor een verrassing. Panis kwam in extase over de finish, zijn Ligier eindelijk beloond na een lange carrière die gekenmerkt werd door nipte mislukkingen. David Coulthard van McLaren, die de race had gereden met een reservehelm die hij van Schumacher had geleend vanwege een ventilatieprobleem met zijn eigen helm, eindigde als tweede. Johnny Herbert completeerde het podium, nadat beide coureurs aan het begin van de dag voor de Ligier waren gestart.

De triomf van Panis zou zijn enige overwinning in een Grand Prix blijken te zijn. Een ernstig ongeval in het volgende seizoen maakte een einde aan wat een opwaartse carrière leek te zijn, waardoor de overwinning van 1996 in Monaco een uniek en onvergetelijk moment in de geschiedenis van de F1 werd.