Suzuka, een circuit dat vaak doorslaggevend is

Nu het constructeurskampioenschap 2019 in Japan is beslist, blikken we terug op de hoogtepunten van Suzuka. Suzuka, traditioneel de laatste race van het seizoen, was in de jaren 90 en 2000 vaak doorslaggevend voor de titel.

Japan kwam pas in 1976 op de Formule 1-kalender en maakte een spectaculair debuut. De openingsrace vond plaats op het circuit van Mount Fuji, waar James Hunt zijn enige Grand Prix-overwinning behaalde tijdens een race die in de stromende regen werd verreden. Het jaar daarop was veel minder memorabel: het kampioenschap was al beslist en een ongeval met Gilles Villeneuve en Ronnie Peterson kostte twee toeschouwers op tragische wijze het leven, waardoor het evenement werd afgelast. Het duurde tien jaar voordat de Grand Prix van Japan terugkeerde, ditmaal op het circuit van Suzuka, dat erg in de smaak valt bij Honda en door coureurs vaak op één lijn wordt gesteld met Spa-Francorchamps. Sinds zijn terugkeer is Suzuka meerdere malen het toneel geweest van beslissende titelgevechten, waarvan de laatste Mercedes zijn zesde constructeurskampioenschap opleverde. Terugblik op enkele belangrijke data in de geschiedenis van de Grand Prix van Japan:

30 oktober 1988: Ayrton Senna behaalt de poleposition met een ronde van 1:41.853, voor zijn teamgenoot Alain Prost. McLaren is dat seizoen onverslaanbaar: de MP4-4 wint 15 van de 16 races, waarbij alleen de 11 beste prestaties meetellen voor het kampioenschap. De strijd om de titel kwam neer op Senna en Prost. Hoewel Senna bij de start afsloeg en aan het einde van de eerste ronde naar de achtste plaats zakte, wist hij door zijn vasthoudende rijstijl in de 20e ronde weer op te klimmen naar de tweede plaats. De twee coureurs vochten vervolgens acht ronden lang met elkaar in auto's met slicks op een natte baan, en Senna's gok wierp zijn vruchten af, waardoor hij de eerste van zijn drie wereldtitels won. 22 oktober 1989: Een jaar later laaide de rivaliteit tussen Senna en Prost weer op. Door spanningen binnen McLaren stapte Prost voor 1990 over naar Ferrari, waardoor Senna de onbetwiste leider van het team werd. Beide coureurs stonden op de eerste startrij, met Senna op poleposition en Prost 1,7 seconde achter hem. Dit keer nam Senna een goede start, maar Prost nam al snel de leiding over. In de 46e ronde lanceerde Senna een gewaagde aanval in de chicane, wat leidde tot een botsing waardoor Prost moest opgeven en Senna vast kwam te zitten in het grind. Na lang protesteren werd Alessandro Nannini uitgeroepen tot winnaar, werd Senna gediskwalificeerd en won Prost het kampioenschap. Senna nam het jaar daarop revanche door de Fransman in de eerste bocht te rammen en zo de titel te winnen.

13 oktober 1996: Suzuka werd opnieuw het hoogtepunt van het seizoen, dit keer met Jacques Villeneuve en Damon Hill, beiden in een Williams-Renault. Hill kwam met een voorsprong van negen punten naar Japan, in de hoop zich bij zijn vader te voegen in het rijtje wereldkampioenen. Hij kwalificeerde zich als tweede achter Villeneuve en dankzij een uitstekende start nam hij de leiding, terwijl Villeneuve na een matige start vast kwam te zitten in het peloton. Villeneuve's race eindigde in de 36e ronde met een verloren wiel, waardoor Hill zijn 25e kampioenstitel behaalde. 9 oktober 2005: In die tijd was Suzuka de voorlaatste race. Fernando Alonso had zijn eerste titel al in Brazilië behaald, dus de race was niet meer van belang voor het kampioenschap, maar dat maakte hem niet minder spannend. Op zaterdag, in de regen, kwalificeerde de kampioen zich slechts als 16e, maar hij bleef wel zijn rivaal Kimi Raikkonen voor, die na een motorwissel als 17e startte. Michael Schumacher had de poleposition veroverd, maar de race werd een demonstratie van de comeback van Alonso en Raikkonen. Alonso slaagde erin Michael Schumacher op gewaagde wijze in te halen in bocht 130R en eindigde als derde, terwijl Raikkonen Giancarlo Fisichella in de eerste bocht van de laatste ronde inhaalde en de overwinning behaalde. De editie van 2005 werd gekenmerkt door 34 inhaalmanoeuvres en zes verschillende leiders.