Sebastian Vettel en het dilemma van Ferrari

Na het behalen van een titel sluiten veel wereldkampioenen zich aan bij Ferrari, maar niet iedereen slaagt erin om zich te bewijzen; het bijzondere karakter van de Scuderia kan moeilijk te begrijpen zijn, zoals Sebastian Vettel heeft aangetoond.

Viervoudig wereldkampioen Sebastian Vettel kwam in 2015 bij Ferrari met de uitstraling van een redder in nood na een turbulente periode bij Red Bull. Zijn eerste seizoen in het rode shirt leverde hem drie overwinningen en een respectabel aantal punten op, een prestatie die de bescheiden verwachtingen van een team dat nog steeds gekwetst was door het vertrek van Fernando Alonso overtrof. Na vijf jaar samen te hebben gewerkt, vertrok de Spanjaard met lege handen, verbitterd over een team dat volgens hem niet in staat was geweest om hem die felbegeerde derde titel te bezorgen. Ondanks zijn inspanningen ondermijnden een mix van politiek, organisatorische omwentelingen en technisch vallen en opstaan wat een veelbelovende samenwerking leek te zijn.

De teleurstelling van Vettel doet denken aan het verhaal van een andere kampioen, Alain Prost. De drievoudig winnaar van McLaren waagde zich in 1990, twee jaar na de dood van Enzo Ferrari, aan een avontuur bij Ferrari, met als doel het merk nieuw leven in te blazen. Prost maakte zijn beloften onmiddellijk waar en won het kampioenschap met vijf overwinningen. De titel werd bezegeld in Suzuka, toen een opzettelijke botsing van Ayrton Senna in de eerste ronde Prost in staat stelde de leiding te nemen. Maar het jaar daarop liep het mis: nadat hij zijn auto een “tractor” had genoemd, werd Prost ontslagen, wat deed denken aan de gespannen relatie tussen Ferrari en Juan Manuel Fangio in 1956. De drievoudig Argentijnse kampioen was zonder enthousiasme bij het Italiaanse team gekomen en zijn relatie met Enzo Ferrari verslechterde snel, met beschuldigingen van sabotage en favoritisme, wat ondanks een vierde titel dat seizoen tot een bittere scheiding leidde.

De geschiedenis van de Scuderia kent ook spectaculaire hoogtepunten. De vijf titels die Michael Schumacher tussen 2000 en 2006 won, versterkten de dominantie van Ferrari, terwijl het mandaat van Niki Lauda, hoewel gekenmerkt door ups en downs, nieuwe successen opleverde. Deze Duitstalige legendes hebben een referentiepunt voor Vettel gecreëerd; om te voorkomen dat hij een nieuwe teleurstellende voetnoot wordt, zal hij zich moeten laten inspireren door hun nalatenschap in zijn zoektocht naar succes in Maranello.