Niki Lauda: een genie buiten de racecircuits

Hoewel hij als coureur drie wereldtitels won, heeft Niki Lauda ook een reputatie opgebouwd als genie in de pitstraat.

Zijn palmares spreekt voor zich. Of het nu achter het stuur was, aan het hoofd van een renstal of als niet-uitvoerend directeur, Niki Lauda heeft een onuitwisbare stempel gedrukt op de autosport.

Een moeilijke start

De Oostenrijker heeft vaak zijn vermoeidheid met deze sport uitgesproken, maar hij is er nooit helemaal van losgekomen. In 1982, nadat hij had verklaard dat hij “het rondrijden beu was”, keerde hij terug naar de startgrid. Zeven jaar na zijn tweede pensionering in 1985 werd Lauda door de voorzitter van de Scuderia, Luca di Montezemolo, uitgenodigd om als adviseur terug te keren naar de paddock.

“We moesten helemaal opnieuw beginnen en ik probeerde voort te bouwen op de waarden die mijn eerste ervaring hadden gekenmerkt: innovatie, organisatie, arbeidsethos, vastberadenheid en de wil om te winnen”, herinnert di Montezemolo zich. De beoordeling van de Italiaan bleek juist. Lauda, altijd nieuwsgierig en scherpzinnig, haalde Jean Todt over om hem bij Ferrari binnen te halen. Deze samenwerking bleek vruchtbaar: onder leiding van Todt hervond de Scuderia haar vroegere glorie en won vijf wereldtitels bij de coureurs met Michael Schumacher en zes wereldtitels bij de constructeurs.

Een weinig roemrijke periode

Na vier jaar in Maranello liet Lauda enkele sporen achter, sloot hij opnieuw de deur en werkte hij als consultant voor de Duitse en Oostenrijkse televisie, voordat hij aan een nieuwe comeback begon.

In 2001 trad hij toe tot het Jaguar-team, dat verre van aan de top van het klassement stond: het eindigde als negende in het kampioenschap, ver verwijderd van de verhoopte podiumplaatsen. Interne onrust en druk van motorleverancier Ford verergerden de problemen. Sommige commentatoren, zoals de Britse journalist Nigel Roebuck, waren sceptisch: “Dit is een grap. Wat weet Niki Lauda nou van het managen van een raceteam?” Toch liet het seizoen tekenen van vooruitgang zien. Het jaar daarop bleven de problemen bij Jaguar voortduren en Ford, dat steeds ongeduldiger werd, begon te snijden in het personeelsbestand, met name de “computer” en 36 andere mensen, waaronder Günther Steiner. In 2003 lanceerde Lauda een luchtvaartmaatschappij, FlyNiki, die hij vervolgens in 2011 verkocht om een nieuwe uitdaging aan te gaan.

Zes titels

Zoals gezegd kon Lauda niet lang wegblijven uit de F1. In 2012 werd hij niet-uitvoerend voorzitter van Mercedes, waarmee hij opnieuw zijn talent voor het herkennen van kansen bewees. Gefrustreerd door de betrouwbaarheidsproblemen van McLaren dat seizoen, werd Lewis Hamilton benaderd door Lauda, die hem tijdens een reeks vergaderingen en telefoongesprekken wist te overtuigen. “Als je voor altijd bij McLaren blijft, is dat prima, maar waar blijft dan de uitdaging in je leven? Ik ben van het ene team naar het andere gegaan, en wie dat doet, verveelt zich nooit. Als je wereldkampioen zou kunnen worden in een Mercedes, een fabrieksteam, kun je je dan voorstellen wat dat voor je imago zou betekenen?”, vroeg Lauda. Deze verandering wierp zijn vruchten af. 2013 was een jaar van aanpassing, en met de komst van hybride motoren begon Mercedes te domineren, grotendeels dankzij Hamilton. De Brit won vijf coureurstitels, Nico Rosberg voegde er nog een toe en het team won zes constructeurstitels. Onder leiding van Toto Wolff staat Mercedes aan de top van de sport, een dynastie die mede is opgebouwd dankzij het vermogen van Lauda om een van de beste coureurs ter wereld aan te trekken.