McLaren en Alonso: ik hou van je, ik hou niet van je

Fernando Alonso keert terug naar McLaren: wat enkele maanden geleden nog onwaarschijnlijk leek, is nu werkelijkheid geworden. Hier volgt een analyse van de opportunistische terugkeer van de Spanjaard tegenover zijn meest geduchte rivalen.

Fernando Alonso wordt vaak beschouwd als de meest getalenteerde coureur van zijn generatie, maar zijn palmares is niet helemaal in overeenstemming met deze reputatie. Met een dertigtal Grand Prix-overwinningen en slechts twee wereldtitels wordt hij voorafgegaan door Sebastian Vettel, die vier titels en een reeks recente overwinningen op zijn naam heeft staan.

De carrière van de Spanjaard werd gekenmerkt door een reeks verwarrende beslissingen die niet altijd vruchten afwierpen. Alonso, die vanaf het begin werd gesteund door Renault en Flavio Briatore, beleefde zijn hoogtepunt tussen 2002 en 2006, toen hij zijn twee kampioenschappen won. Op zoek naar een nieuwe uitdaging tekende hij een meerjarig contract bij McLaren – waarbij hij zich realiseerde dat contracten vaak slechts stukjes papier zijn – en al snel testte hij de grenzen van deze overeenkomst. In 2007 botsten zijn status als tweevoudig kampioen en zijn assertieve leiderschapsstijl met de sterke persoonlijkheden bij McLaren: teambaas Ron Dennis en rookie Lewis Hamilton. De rivaliteit met Hamilton escaleerde al snel toen ze streden om de titel, terwijl de spanning met Dennis subtieler was. Dennis, een man die niet van schandalen houdt, probeerde de “Stier van Asturië” in toom te houden, maar raakte verstrikt in de beruchte “Spygate”-affaire, waarin Alonso een centrale rol speelde door het spioneren van McLaren aan de kaak te stellen en tegelijkertijd zichzelf te beschermen. Deze episode zette een patroon in gang dat zich zou herhalen. Alonso zette vervolgens Renault onder druk tijdens de ‘crashgate'-controverse – een zaak waarin velen nog steeds twijfelen aan zijn onschuld – en oefende vervolgens soortgelijke psychologische druk uit op de leidinggevenden en ingenieurs van Ferrari, door hen herhaaldelijk in het openbaar te berispen. Elke keer leverden zijn tactieken echter niet het gewenste resultaat op.

Het is onduidelijk hoe de relatie tussen Alonso en Dennis er vandaag de dag voor staat, maar hun recente gedrag suggereert dat de vroegere vijandigheid is verdwenen. Dennis was misschien wel de enige die echt tegen de Spanjaard in ging, die vaak liever afstand neemt dan een verloren strijd te voeren. De reputatie van Alonso, die bekend staat als hard voor zijn team, is misschien getemperd door vijf moeilijke jaren bij Ferrari, die hem waarschijnlijk hebben geleerd dat het politieke landschap van deze sport is veranderd. Zijn pogingen op de wintermarkt zijn mislukt en zijn terugkeer naar McLaren lijkt eerder een terugval te zijn nadat hij kansen bij Red Bull en Mercedes heeft gemist, een beslissing die de uitstraling van de tweevoudig kampioen enigszins heeft aangetast. Toch blijft de Formule 1 te belangrijk voor Alonso om zich ervan te kunnen distantiëren. Toen zijn terugkeer naar Woking werd bevestigd, sprak hij over onafgemaakte zaken en een aanhoudend gevoel van onvolledigheid. We kunnen alleen maar hopen dat dit gevoel ook de belofte inhoudt van een langverwachte overwinning, die hem de afgelopen seizoenen is ontgaan en die hij wanhopig graag wil heroveren. Het volgende hoofdstuk in zijn verhaal zal worden toegevoegd aan een boek dat al vol staat met triomfen en tegenslagen. Alonso kan alleen maar hopen dat de inkt waarmee de laatste pagina's van zijn saga met McLaren en Ron Dennis worden geschreven, veel aangenamer zal zijn dan de vorige.