Max Verstappen: een bijna ongekende drievoudig wereldkampioen

Na het behalen van zijn derde wereldtitel in de Formule 1 dit jaar heeft Max Verstappen zijn plaats in de geschiedenis van de autosport verstevigd.

Op slechts 26-jarige leeftijd is Max Verstappen al lid geworden van de zeer selecte club van drievoudig wereldkampioenen, een lijst die lijkt op een pantheon: Jack Brabham (1959, 1960, 1966), Jackie Stewart (1969, 1971, 1973), Niki Lauda (1975, 1977, 1984), Nelson Piquet (1981, 1983, 1987) en Ayrton Senna (1988, 1990, 1991). Zes coureurs delen nu dit record van drie titels, en de prestatie van Verstappen is des te opmerkelijker omdat hij, net als Sebastian Vettel voor hem, zijn eerste drie titels in opeenvolgende seizoenen heeft behaald, een prestatie die geen enkele andere drievoudig kampioen heeft geleverd.

De zeldzaamheid van een triple plaatst Verstappen op hetzelfde niveau als de grootste namen in de geschiedenis van deze sport. Voor hem staan Alain Prost en Vettel, met elk vier titels, Juan Manuel Fangio met vijf titels, en de ex aequo recordhouders Michael Schumacher en Lewis Hamilton, met elk zeven titels. De snelle opmars van Verstappen onderscheidt hem echter van de legendes die meer tijd nodig hadden om hun lauweren te vergaren.

Laten we eens kijken naar het parcours van degenen die ook drie titels hebben gewonnen. Jack Brabham, de enige coureur die een titel heeft gewonnen in een auto van zijn eigen makelij, won zijn eerste twee kampioenschappen met Cooper in 1959 en 1960, voordat hij in het seizoen 1961 achter de dominante Ferrari's van Phil Hill en Wolfgang von Trips eindigde. In 1966 keerde hij terug naar de hoogste trede van het podium in de gelijknamige Brabham, een unieke prestatie in de geschiedenis van de Formule 1. De drie titels van Jackie Stewart werden behaald in vijf seizoenen, te beginnen met Matra in 1969, gevolgd door twee overwinningen voor Tyrrell in 1971 en 1973. Elk van zijn overwinningen werd afgewisseld met nederlagen tegen de Lotus-coureurs – Jochen Rindt in 1970 en Emerson Fittipaldi in 1972 – wat de schommelingen in de competitie in die tijd onderstreepte.

Niki Lauda bracht Ferrari weer terug naar de top met twee opeenvolgende titels in 1975 en 1977, voordat hij naar Brabham en vervolgens naar McLaren overstapte, waar hij in 1984 zijn derde titel behaalde. Zijn seizoen 1976, dat voor altijd getekend zou blijven door een vreselijk ongeluk op de Nürburgring en een nederlaag met één punt verschil tegen James Hunt, liet een mogelijke hattrick vermoeden, die uiteindelijk door de omstandigheden werd gedwarsboomd. De drie titels van Nelson Piquet besloegen een decennium van technische veranderingen. Nadat hij in 1981 en 1983 de titel had gewonnen met Brabham, kostte een grillige BMW-motor hem in 1982 een derde opeenvolgende titel. Uiteindelijk behaalde hij zijn derde kampioenschap in 1987 met Williams, een seizoen dat werd gekenmerkt door zijn rivaliteit met Nigel Mansell. Alain Prost, de enige Franse wereldkampioen, miste op een haar na een vierde opeenvolgende titel. Na twee opeenvolgende titels in 1985 en 1986 eindigde hij in 1983 op twee punten achter Piquet en in 1984 op een half punt achter Lauda. Met iets meer geluk had hij zich kunnen voegen bij het zeer selecte gezelschap van coureurs die vier opeenvolgende titels hebben gewonnen. Vervolgens voegde hij in 1989 en 1993 nog twee overwinningen toe aan zijn palmares. Ayrton Senna schitterde vanaf zijn debuut in 1984 en won zijn eerste titel met McLaren in 1988. Een felle strijd met zijn teamgenoot Prost culmineerde in een botsing in Suzuka in 1989, waardoor hij een tweede opeenvolgende titel misliep. Hij herstelde zich echter en won de titels in 1990 en 1991, waarmee hij zijn nalatenschap als een van de meest charismatische kampioenen in deze sport versterkte.

Michael Schumachers eerste opeenvolgende titels met Benetton in 1994 en 1995 maakten de weg vrij voor een historische reeks met Ferrari. Na een periode van wederopbouw maakte hij een einde aan de langste droogteperiode in de sport door in 2000 de titel te winnen, waarna hij bleef domineren met vijf opeenvolgende kampioenschappen, een record dat nog steeds staat.

Lewis Hamilton evenaarde de zeven titels van Schumacher, te beginnen met een historische overwinning in 2008 voor McLaren, waardoor hij de jongste kampioen van dat moment werd. De regelwijzigingen van 2009 belemmerden zijn titelverdediging, maar zijn overstap naar Mercedes in 2013 luidde een nieuw hoofdstuk in, waardoor hij tussen 2014 en 2020 nog zes titels kon winnen.

Sebastian Vettel, de enige coureur die zijn eerste twee titels wist te behouden, behaalde tussen 2010 en 2013 ook een reeks van vier opeenvolgende overwinningen, dankzij het door Adrian Newey ontworpen Red Bull-chassis. De komst van de V6-hybride motoren in 2014 deed de balans doorslaan in het voordeel van Mercedes en Hamilton, waarmee een einde kwam aan de dominantie van Vettel.

In deze context plaatsen de drie opeenvolgende titels van Verstappen hem niet alleen op hetzelfde niveau als Vettel aan het begin van zijn carrière, maar vormen ze ook een referentiepunt voor elke coureur die de legendarische club van meervoudig kampioenen wil vervoegen. Het traject van de Nederlander suggereert dat, als de geschiedenis een referentie is, de volgende stap een historische vierde opeenvolgende titel zou kunnen zijn, een uitdaging die opnieuw de recordboeken zou herschrijven. De geschiedenisboeken voelen al de voorbode van een nieuw tijdperk. Na een spannende campagne in 2021, die pas in de allerlaatste ronde van de seizoensfinale werd beslist, en een confrontatie in 2022 waarin Red Bull en Ferrari het halve jaar lang tegen elkaar streden, heeft Max Verstappen nu een derde opeenvolgend kampioenschap gewonnen met een marge die geen twijfel laat bestaan. Op slechts 25-jarige leeftijd is hij de jongste coureur ooit die een Grand Prix heeft gewonnen, een wereldtitel heeft behaald, twee opeenvolgende kampioenschappen heeft gewonnen en nu drievoudig wereldkampioen is geworden, en dat alles nog voor zijn 26e verjaardag. Deze mijlpalen suggereren dat zijn dominantie geen eendagsvlieg is, maar een blijvende kracht die de Formule 1 hervormt. Nu Verstappen zijn plaats onder de legendes van deze sport consolideert, belooft het volgende hoofdstuk een rijkdom aan records te worden, met talrijke records die hij al heeft verbroken en die in de komende seizoenen nog zullen vallen.