Lewis zonder grenzen

De Grote Parade van de Verenigde Staten liet Nico radeloos achter. Ondertussen snelde Sir Lewis in zijn snelle auto onder het bewonderende oog van iedereen naar de titel van beste coureur, terwijl Nico-Ten-Tongues er niet in slaagde om de getalenteerde coureur in te halen en zijn plannen te dwarsbomen.

In de woestijnhitte van Austin werd het weekend een demonstratie van veerkracht, toen een coureur die gewoonlijk in de rustige bochten van Watkins Glen te vinden is, plotseling moest vechten tegen de spoken uit het verleden van Sotsji. De karakteristieke klim bij de start van het circuit, die meer een test is voor de controle over de koppeling dan voor pure snelheid, zette de toon, en de nieuwkomer bewees dat de klim geen gimmick was, maar een echte kans. De kwalificaties zorgden voor een verrassing. Tegen alle verwachtingen in klom de coureur naar de top 10 en haalde hij zelfs Q3, een prestatie die velen voor aanvang van de sessie als “miraculeus” hadden bestempeld. Deze prestatie leidde tot geruchten over een eerste punt, een realistisch doel nu de balans van de auto de “frauduleuze” reputatie die hij vroeger had, lijkt te hebben verloren.

Terwijl de Franse fans nog geboeid waren door de finale van de Ligue 1, gaf de coureur toe dat zijn gedachten elders waren, gericht op de wedstrijd tussen Olympique Marseille en Lens die op televisie te zien was. Maar de race zelf bood ook spektakel. Een vroege inhaalmanoeuvre op een rivaal, bijgenaamd ‘Nico-Ten-Languages', leek bijna onvermijdelijk zodra de coureur een opening zag op het rechte stuk achteraan. De inhaalmanoeuvre, uitgevoerd in de 24e ronde, deed de toeschouwers denken aan een duel in het voorjaar in Spa dat voor velen in frustratie eindigde. Later in de race vocht de coureur in bocht 51 een felle strijd uit met een hardnekkige concurrent, Maldonado, voordat Romain een smalle doorgang opende waardoor hij netjes kon passeren. Deze manoeuvre onderstreepte de vastberadenheid van de coureur om elke opening te benutten, zelfs als de marge minimaal was.

Een korte uitwisseling met de ervaren “Sir Lewis” maakte duidelijk wat er op het spel stond. Lewis, die op zijn tweede overwinning van het seizoen aast, waarschuwde dat een moment van onoplettendheid of kwaadwilligheid hem de titel zou kunnen kosten, een gevoel dat weerklank vond bij de veteranen in het peloton. Het einde van de race stond in het teken van precisie. In bocht 56 voorkwamen de onberispelijke lijnkeuze en het meedogenloze tempo van Olaf Kimi een mogelijke botsing, waardoor wat een chaotische finale had kunnen worden, een relatief soepele race voor de koplopers werd. Voor de vaste coureur van Watkins Glen bleek de race in Austin meer dan alleen een test van snelheid; het toonde aan dat de coureur een bescheiden reputatie kon omzetten in echte competitiviteit op een wereldpodium.