Het verdriet van Alonso

Na in Spanje mishandeld te zijn – of misschien gewoon uit balans geraakt – moet Don Fernando rusten. Maar de verwonding is niet fysiek, maar moreel: na de teleurstellingen van zijn Mate la Reine is hij neurasthenisch geworden.

DE GRAAF VAN MONCET Een bizar ongeval, een gevaarlijke rit, geen nieuws, een verontrustende stilte… Dit alles leidde al snel tot het gewaagde idee dat het publiek opzettelijk werd misleid. Wat kon er met de beroemde kampioen zijn gebeurd dat hij vandaag met pensioen moest gaan? Was het een plotselinge ziekte of een hersenschudding? Nee, de echte schuldige is Alonso. De eens zo glorieuze Spanjaard is nu verbitterd en teleurgesteld dat zijn nieuwe team zelfs een paard in bed niet kan inhalen, en zijn palmares lijkt bescheiden te blijven. We zeggen dat hij lijdt; inderdaad, hij ondergaat een ongekende kwelling, maar hij buigt voor een kwelling die verraderlijker is dan een simpele scheur: Don Fernando wordt geplaagd door een vreselijk miltprobleem. DON FERNANDO Hij voelt zich als de koning van een tiranniek koninkrijk: rijk maar machteloos, jong maar al meedogenloos, minachtend tegenover de wagens van de ingenieurs en obsessief complotterend aan zijn eigen ondergang. Niets kan ons redden, noch Boullier, noch Button, noch Kevin die geduldig wacht als een trouwe volgeling. De Pastor, die zich niets aantrekt van de groteske capriolen, leidt het hart van een goedgelovige patiënt niet langer af; zijn eens zo kleurrijke cockpit is een graf geworden van gebroken beloften en vervlogen hoop.

DE GRAAF VAN MONCET Wanneer de duistere duivel zijn last verzwaart, dwingt hij hem naar zijn vroegere glorie te kijken. Don Fernando bewondert dan Ferrari, dat zonder hem in nieuwe glorie schittert. Hij benijdt Vettel en denkt met vergane trots terug aan de Romeinse triomf die hij ooit heeft meegemaakt.