Grand Prix van Turkije: 7 momenten die u misschien gemist hebt

Nu het paddock dit weekend terugkeert naar Istanbul Park, nodigt FanF1 u uit om zeven hoogtepunten uit de geschiedenis van de Grand Prix van Turkije te herbeleven.

Na een pauze van negen jaar keert de Formule 1 terug naar Turkije en blaast het iconische circuit van Istanbul Park nieuw leven in. Dit circuit was van 2005 tot 2011 gastheer van de Grand Prix en was het toneel van vele memorabele momenten. Hier zijn de zeven hoogtepunten die ons het meest zijn bijgebleven.

1. De botsing tussen Vettel en Webber (2010)

Als de meeste mensen aan de Grand Prix van Turkije denken, is dit incident het eerste wat in hen opkomt. Mark Webber startte vanaf poleposition en leidde de race voor Lewis Hamilton en zijn teamgenoot Sebastian Vettel. Na de pitstops kwam Vettel achter Webber terecht, maar hij nam al snel de tweede plaats over van Hamilton, die een uitstekende start had gemaakt. In de 39e ronde haalde Vettel Webber in op het rechte stuk voor bocht 9, profiteerde van zijn slipstream om naast hem te komen rijden en sneed vervolgens te vroeg, waardoor de twee auto's in botsing kwamen. Vettel moest opgeven, terwijl Webber verder kon rijden en als derde eindigde, waardoor McLaren de beloofde dubbelslag behaalde. Dit incident markeerde het begin van een felle rivaliteit binnen het Red Bull-team.

2. Eerste poleposition en eerste overwinning voor Massa (2006)

Na het vertrek van Rubens Barrichello van Ferrari naar Honda promoveerde het team Felipe Massa. De Braziliaan had wat tijd nodig om zich aan te passen, maar bewees al snel zijn waarde, met name in Indianapolis, waar hij aan de leiding reed voordat hij de overwinning aan Michael Schumacher moest afstaan voor een dubbelslag. In Turkije werd de gebruikelijke volgorde doorbroken. Massa reed een ronde in 1:26.907, de enige tijd onder de 1:27 dat weekend, en verzekerde zich daarmee van zijn eerste poleposition met drie tienden voorsprong op zijn teamgenoot Schumacher en Fernando Alonso.

Massa domineerde de race en bouwde een voorsprong van tien seconden op zijn teamgenoot op, totdat de safety car moest ingrijpen om de Toro Rosso van Vitantonio Liuzzi weg te halen. Tijdens de pitstop vertraagde het tanken van Massa Schumacher, waardoor de Duitser een plaats verloor aan Alonso. De laatste ronden werden gekenmerkt door een intens duel tussen Alonso en Schumacher, dat op zichzelf al in elke top 7 had kunnen staan. Uiteindelijk versloeg Alonso Schumacher voor de tweede plaats, vijf seconden achter een juichende Massa die zijn eerste overwinning in de Formule 1 behaalde, de eerste van een lange reeks.

3. De dominantie van Massa in Istanbul (2006-2008)

Drie opeenvolgende races op hetzelfde circuit winnen is een zeldzame prestatie; slechts elf coureurs zijn daarin geslaagd in de geschiedenis van de F1, waaronder legendes als Fangio, Senna en Hamilton. Felipe Massa voegde zich bij deze elitegroep met drie opeenvolgende overwinningen in Istanbul Park tussen 2006 en 2008. Deze overwinningen zijn zijn beste resultaat op één circuit en onderstrepen zijn beheersing van het Turkse circuit.

4. Conflict tussen Hamilton en Button (2010)

De race van 2010 was niet alleen onvergetelijk vanwege het incident met Red Bull, maar ook vanwege de strijd tussen de twee wereldkampioenen van McLaren, Lewis Hamilton en Jenson Button. Na de botsing tussen de Red Bulls bevonden de McLarens zich in een gunstige positie om een dubbelslag te slaan en hun kansen op het kampioenschap te vergroten. Teambaas Martin Whitmarsh gaf hen de opdracht om brandstof te besparen, maar Button, die op de tweede plaats reed, negeerde deze instructie en bleef agressief rijden. In de 45e ronde begon het licht te regenen, wat in het voordeel van Button werkte.

Hamilton gehoorzaamde de orders van het team, maar hield Button, die snel dichterbij kwam, in de gaten. In de 47e ronde, bij het ingaan van bocht 12, probeerde Button aan de buitenkant in te halen en nam hij kortstondig de leiding over. Hamilton reageerde onmiddellijk, haalde Button in de volgende bocht in en nam de leiding weer over. De pitmuur van McLaren keek bezorgd toe en de ingenieurs vroegen Button opnieuw om zich terug te trekken. De twee coureurs bleven tot het einde van de race zij aan zij rijden, maar de volgorde veranderde niet en Hamilton kwam als eerste over de finish in een spectaculaire Grand Prix.

5. De recordstart van Barrichello (2008)

Na het vieren van de prestaties van Massa richtten de schijnwerpers zich op een andere Braziliaanse veteraan, Rubens Barrichello. Tijdens de Grand Prix van Turkije in 2008 vestigde Barrichello een nieuw record in de sport: zijn 257e start in een Grand Prix overtrof het vorige record van de Italiaan Riccardo Patrese. De voormalige Ferrari-coureur voegde dat seizoen nog 66 starts toe, waarmee het totaal in zijn carrière op 323 kwam. Zijn record bleef een decennium lang staan, totdat het werd verbroken door Kimi Räikkönen tijdens de Grand Prix van de Eifel in 2024.

De straten van Istanbul zijn al lang een proeftuin waar carrières worden gemaakt of gebroken, en de Grand Prix van Turkije van 2005-2006 illustreren deze dualiteit perfect. In 2006 nam de toen nog tiener Sebastian Vettel voor het eerst plaats achter het stuur van een BMW Sauber Formule 1-auto tijdens de tweede vrije training. De Duitser, nog een nieuwkomer in de sport, nam onmiddellijk alle twijfels over zijn snelheid weg door het circuit af te ronden in 1:28.091, de beste tijd van de dag, met een seconde voorsprong op de latere winnaar van de race, Felipe Massa. Deze demonstratie van pure snelheid was een voorbode van de kampioen die hij zou worden, een belofte die uitkwam toen hij in 2011 in Istanbul het podium haalde, nadat hij vanaf poleposition was gestart, bijna de hele race aan de leiding had gelegen en pas in de laatste ronde de leiding moest afstaan aan Jenson Button.

Een jaar eerder was hetzelfde circuit het toneel geweest van Juan Pablo Montoya's dramatische overgang van triomf naar teleurstelling. De Colombiaan begon het weekend van 2005 in topvorm, na een overwinning in Silverstone en een tweede plaats in Duitsland, en was verwikkeld in een felle strijd om de derde plaats met Michael Schumacher en Giancarlo Fisichella. Kimi Raikkonen had de poleposition veiliggesteld, terwijl Montoya zich als vierde had gekwalificeerd. Na een vlekkeloze start had hij de tweede plaats overgenomen na de pitstop van Renault, maar een probleem met de brandstofslang dwong hem voortijdig de pitstraat te verlaten, waardoor hij kostbare seconden verloor.

Montoya liet zich niet ontmoedigen en hernam zijn positie achter Raikkonen, waardoor het leek op een dubbelslag voor McLaren. Maar in de 55e ronde beschadigde een agressieve inhaalpoging op Tiago Monteiro zijn diffuser, waardoor de auto instabiel werd. Het probleem bereikte zijn hoogtepunt in de voorlaatste ronde, toen hij een bocht te wijd nam, waardoor Fernando Alonso hem kon inhalen en de tweede plaats kon veroveren. Montoya kwam als derde over de finish, een resultaat dat onderstreept hoe snel het geluk kan keren op het meedogenloze asfalt van Istanbul. Deze twee verhalen, die slechts één seizoen van elkaar gescheiden zijn, laten zien hoezeer de Grand Prix van Turkije zowel een springplank als een smeltkroes is, een plek waar ruw talent zich kan ontplooien en waar zelfs de meest ervaren coureurs de overwinning uit hun handen kunnen zien glippen.