Formule op basis van haver: de nummer één keuze van het seizoen

Nu het seizoen ten einde loopt, blikt Formule Avoine terug op de hoogtepunten van het jaar, van de escapades van de rijke Bernie tot het duel tussen Sir Lewis en Sir Nico, en biedt een nieuwe kijk op de actie. Elke gelijkenis met de werkelijkheid is natuurlijk puur toeval.

Het raceseizoen 1214 is een strijdtoneel geworden waar ambitie, verraad en theatrale excessen elkaar ontmoeten, terwijl een parade van aristocraten en nieuwkomers het tegen elkaar opnemen op de circuits, van Luthus tot Hongarije.

Het begon allemaal begin februari, toen Pastor le Fol, een flamboyante figuur die al naam had gemaakt op het landgoed van Luthus van de graaf van Moncet, aankwam aan het hof van de markies van Enstone en daar een flagrant gebrek aan goud aantrof. Deze leegte zette de rijke pastoor ertoe aan een lucratief contract te tekenen, terwijl Roland Boulet, aangetrokken door de belofte van rijkdom van Mate la Reine, op zoek ging naar roem en twee luxueuze koetsen bestelde, waarvan er één nu de naam Pastor le Fol draagt.

Op 26 maart arriveerde een nieuwkomer uit de zuidelijke koloniën: Ragnar Kevin, een beginnende ruiter onder de bescherming van Mate la Reine, kondigde zijn debuut in Australië aan door luidkeels zijn afkomst te verkondigen: “Ik ben een Magnussen, en mijn vader is daar trots op.”

Enkele weken later, op 2 april, maakte Sir Lewis een spetterende entree op de Grand Parade van Maleisië, waar hij zijn rivalen “een hoop puin” noemde en zijn dominantie bevestigde met een snelheid die zijn concurrenten “verpletterd en machteloos tegenover zijn almacht” achterliet.

Het drama bereikte een hoogtepunt op 9 april in Bahrein, waar Sir Lewis en Sir Nico elkaar bevochten in wat de graaf van Moncet later omschreef als een “Homerische strijd, een klassieke titanenstrijd”. De wedstrijd, die aanvankelijk zonder incidenten verliep, veranderde in een “fantastische laatste strijd” die de geschiedenis zal ingaan als de beslissende confrontatie van het seizoen.

Ondertussen zorgde de agressieve tactiek van Pastor le Fol ervoor dat Esteban Pepito van de baan raakte, waardoor laatstgenoemde zijn ervaring omschreef als “een visioen van vliegen, een goddelijke strijdwagen, een droom boven de grond”. Le Fol reageerde zonder spijt dat zijn reputatie als “de grootste nar” onvermijdelijk alles in as deed veranderen.

De interne onrust bleef niet beperkt tot de coureurs. Op 17 april betreurde Calimity Domenicali van Ferrari zijn precaire positie met de woorden “O woede! O wanhoop! O vijand V6!”, terwijl hij geconfronteerd werd met het vooruitzicht van ontslag en een opvolger die klaar stond om zijn troon op te eisen.

Twee weken later componeerde Sire Ericsson een treurlied voor de “Kinderen van de ramp”, waarin hij de richtlijnen van de blauwe vlag van de FIA en de onophoudelijke druk van de commissarissen aan de kaak stelde, die de teams dwongen om “achteraan het peloton” te eindigen.

14 mei was een teleurstellende dag voor Roland de Boullier, die toegaf dat zijn huwelijk met “een mooie kampioene” een verbintenis met “een dikke… non” bleek te zijn, een nauwelijks verhulde kritiek op het management van Mate la Reine.

Op 4 juni werd markies Futile de Sans-Bière geconfronteerd met een persoonlijk ‘gewichtsprobleem'. Hij koos voor een ascetische boetedoening en weigerde feestmalen, om uiteindelijk troost te vinden in de armen van een mysterieuze dame die volgens hem begrip had voor zijn moeilijke situatie.

Op 25 juni smeekte Sir Godefroy de Taffin zijn heer om de ‘Gloeiende Buffel' in Taïaut te behouden, waarbij hij waarschuwde dat nalatigheid het team tot wanhoop zou drijven en het kwetsbaar zou maken voor rivaliserende ‘gigolo's' en de gesloten deuren van Mate de Abdis.

Het seizoen nam een fantastische wending op 16 juli, toen de graaf van Moncet het verhaal vertelde van de ellende van Caterham en de aarzelende hulp van Bernie de dief, waarmee hij de financiële onzekerheid illustreerde die kleine teams dwingt om “haver” te ruilen om te overleven.

30 juli werd gekenmerkt door een zeldzaam moment van pure sport: Daniel l'Affable behaalde de mooiste overwinning van Hongarije op een kort en traag circuit, waarbij hij het inhalen tot een ‘wonder' maakte en een ‘vierlingwals' ten gehore bracht die de toeschouwers in vervoering bracht.

Het hoogtepunt werd bereikt op 27 augustus in België, waar Nico-Ten-Languages zijn achterstand op Sir Lewis goedmaakte en daarmee wat de graaf van Moncet omschreef als een ‘burgeroorlog' op de baan ontketende. Daniel l'Affable profiteerde van de chaos en maakte gebruik van de rivaliteit om een beslissende overwinning te behalen.

Over de continenten en de circuits heen verliep seizoen 1214 minder als een reeks races dan als een saga van macht, ego en overleven, waarbij elke datum een hoofdstuk vormde in een verhaal waarin aristocratische ambitie en brullende motoren elkaar ontmoetten.

Verdorie! Waar is de man die, terwijl hij in Les Combes dook, tegelijkertijd het graf van onze vriendschap groef? Waar is NICO-TEN-LANGUAGES, de voormalige vertrouweling die nu een zoon van de slang lijkt te zijn? NICO-TEN-LANGUAGES, ik vlucht niet, Lewis, integendeel, ik stijg op.

Dacht je dat ik je bondgenoot was? We zijn nu tegenstanders, vijanden op het podium, die strijden om de Graal. En je bent verbaasd dat ik niet langer je vazal ben? DANIEL L'AFFABLE zegt: “Kinderen, strijd zonder terughoudendheid! Vecht zonder ophouden, speel goed en moedig!” Ondertussen laat Daniel, die uit Blanchimont tevoorschijn komt, jullie voor opscheppers doorgaan. 3 september 1214: keizer Sebastiaan heeft zijn kroon verloren… DE GRAAF VAN MONCET — de man die, de recente geschiedenis vergetend en verblind door onschuldige nieuwsgierigheid, moeilijk kan geloven dat Sebastiaan een jaar geleden nog regeerde. 15 oktober 1214: In Rusland overtreft Sir Lewis Nico-Ten-Languages met zijn klasse SIR LEWIS Ik voel me meer op mijn gemak dan al mijn concurrenten. Een “Merci l'Abbesse” beladen met witbrood, prei, aubergines, rapen en een magere maaltijd, bestuurd door een jonge page zonder superrijbewijs, zou nog levendiger zijn dan mijn arme Nico. Hij is een pop, de domste van allemaal, die meer fouten maakt dan een door de maan verlichte pastoor. Hij is een geminachte erfgenaam van een fortuin, maar net als een lompe boer die zijn ploeg mishandelt, zoekt hij altijd wraak op een slechte feodale heer. Hij is een knorrige blondine zonder trofeeën, een mengeling van gemiste optochten, waar alleen de paria's en de gespannen Boches de geur van onvermijdelijk falen ademen. … en laat Merci l'Abbesse triomferen over Buffle Rougeoyant!

DE STRATEGE LOUP — je bent niet langer de wankele eend, maar gewoon een kampioen die onttroond is door het briljante Pruisen, een slaperige maar vroeger oorlogszuchtige tweede, die het opgeven van een grillige Vettel betreurt, verstoten door Newey, wiens felle hoop nu op Daniel rust als laatste redmiddel. 19 november 1214: Bernie de Verrijkte vatte de situatie samen in vier alexandrijnen DE GRAAF VAN MONCET — als de hemel zou instorten en zijn vrienden met zich meesleuren, als honderd roepies hen zouden kunnen redden, dan zou hij liever rijk sterven dan eervol leven zonder een gouden kalf als fetisj. 26 november 1214: Sir Lewis wordt gekroond tot kampioen van Formule Oats! SIR LEWIS Deze broederlijke strijd, soms homerisch, is niet de gerechtigheid die je denkt te verdienen, o Nico, o tweelingbroer van de prisma's — je hebt verloren, je ligt verlamd, je bent verslagen! NICO-DIX-LANGUES Toch geloof ik dat dit slechts een ronde is. Ik verlies een slag, niet de oorlog. Volgend jaar komt er een revanche: ik zal niet voor altijd je plaatsvervanger blijven. SIR LEWIS

Mijn plaatsvervanger! Ga je gang! Toch spreekt u de waarheid, o trouwe volgeling! Binnenkort zult u een dienaar zijn, een nietsnut, een verslagen man, een opschepper, een sloddervos, een vazal, een varron, een aasgier… zelfs een venerisch. Formule Avoine ziet u zeer binnenkort terug voor de kritieken van het seizoen… in alexandrijnen, natuurlijk!