Fernando Alonso staat onder toenemende druk

Na maandenlang achteraan te hebben gereden en jarenlang zonder overwinning te hebben gezeten, lijkt Fernando Alonso vermoeid. Zal hij de nodige energie kunnen vinden om een derde felbegeerde wereldtitel te behalen?

Sinds het begin van het jaar herhaalt Fernando Alonso hetzelfde tegen iedereen die het wil horen: McLaren is op middellange termijn de enige realistische kans om Mercedes van de troon te stoten en de Formule 1 te domineren. De Spanjaard lijkt overtuigd van zijn eigen mantra, maar het grote publiek blijft sceptisch. Die scepsis is gemakkelijk te rechtvaardigen als we kijken naar de wisselende prestaties van McLaren en Honda tot nu toe. De Japanse motor is sinds maart vrijwel niet veranderd en na elke race werden de twee coureurs vernederd, omdat de meeste concurrenten hen op de rechte stukken inhaalden. Tot nu toe heeft de tweevoudig wereldkampioen een diplomatieke toon aangeslagen en zich zelfs verheugd getoond over een 16e plaats op de startgrid, waarmee hij net voor zijn teamgenoot Jenson Button stond. De temperamentvolle en impulsieve coureur die we bij Ferrari hebben leren kennen, is vrijwel verdwenen, tot aan de Grand Prix van Japan op het veeleisende circuit van Suzuka, waar hij uiteindelijk door het lint ging. Door de Honda-motor te vergelijken met een GP2-motor veroorzaakte Alonso een storm in de paddock, wat leidde tot een woedende reactie van de oude McLaren-baas Ron Dennis, die zei dat het leek op een herhaling van zijn nachtmerries uit 2007.

Of deze uitbarsting nu een berekende zet was om de leiding van Honda aan te sporen om op eigen terrein actie te ondernemen, of gewoon een adrenalinestoot, de media hebben zijn woorden uitvergroot, wat een stortvloed aan commentaar heeft veroorzaakt en de grenzen heeft blootgelegd van wat de paddock bereid is te tolereren van de Spaanse coureur. Alonso, door zijn collega's algemeen beschouwd als een van de beste, zo niet de beste van zijn generatie, voelt de tijd verstrijken. Het is meer dan twee jaar geleden dat hij voor het laatst een overwinning behaalde en bijna tien jaar sinds zijn tweede wereldtitel. De teleurstelling bij Ferrari maakte geen deel uit van zijn plannen, en met sombere vooruitzichten aan het einde van 2014 zag hij zich genoodzaakt een gewaagde keuze te maken in de hoop de sensatie van het winnen terug te vinden.

De samenwerking tussen McLaren en Honda bood hem een sprankje hoop. Hij wist wat hij kon verwachten toen hij tekende, maar hij had zeker niet gerekend op zo'n magere vooruitgang gedurende het hele seizoen.

Sinds de komst van de V6-hybrides zijn motoren de doorslaggevende factor geworden in de technologie van de racewagens. Aerodynamica en de expertise van de teams zijn nu veel minder belangrijk dan de motor zelf. Red Bull, onder leiding van Adrian Newey, heeft dit inzicht verwerkt in een fijn afgestelde auto, en McLaren is niet anders: een goed ontworpen chassis, maar uitgerust met een zwakke motor. Dat is de kern van het drama van Alonso, en hij is zich daarvan bewust. Zijn toekomst hangt niet langer alleen van hemzelf af; hij moet vertrouwen op het project van McLaren-Honda als hij op korte termijn wil strijden om overwinningen en een kampioenschap.

Geduld is nooit het sterkste punt geweest van de tweevoudig wereldkampioen, en misschien zal hij uiteindelijk zijn toevlucht nemen tot andere disciplines om zijn honger naar overwinningen te stillen. Voorlopig moet hij echter de druk weerstaan, trouw blijven aan zijn team en de hoop koesteren dat hij op een dag de overwinning zal behalen die eindelijk een einde maakt aan dit gevoel van onvolledigheid.