Europese coureurs domineren de Formule 1

Hoewel de Formule 1 zijn Grand Prix-races uitbreidt buiten Europa, komt het merendeel van de winnende coureurs nog steeds uit het oude continent.

Bernie Ecclestone's voortdurende zoektocht naar nieuwe markten is bezig de Formule 1 te hervormen, maar de uitbreiding van de wereldwijde kalender van deze sport heeft weinig bijgedragen aan de diversificatie van de samenstelling van de coureurs. In de afgelopen twee decennia is het kampioenschap uitgebreid met races in Maleisië, China, Zuid-Korea, Bahrein, Abu Dhabi, de Verenigde Staten, Rusland, Mexico en tal van andere locaties, vaak ten koste van de al lang bestaande Europese races in Italië, Duitsland, België en het Verenigd Koninkrijk.

De commerciële logica is duidelijk: rijkere en voor televisie geschiktere locaties beloven grotere sponsorcontracten. Toch zijn de sportieve resultaten bescheiden geweest. De weinige lokale talenten die uit deze nieuwe gebieden zijn voortgekomen, hebben moeite om zich te profileren. De korte flirt van India met deze sport leverde Narain Karthikeyan en Karun Chandhok op, die beiden slechts een paar seizoenen stand hielden voordat de Grand Prix van India van de kalender verdween. De hoop van Rusland was gevestigd op Vitaly Petrov en vervolgens Daniil Kvyat, maar geen van beiden wist door te breken. En ondanks de groeiende aanwezigheid van Aziatische circuits heeft zich nog geen opkomende ster uit het Verre Oosten weten te profileren.

Europese coureurs blijven het podium domineren. Met name Groot-Brittannië en Duitsland staan nog steeds op de eerste plaats, zoals bleek tijdens de recente Grand Prix van Spanje, waar twee Duitsers en een Brit de eerste drie plaatsen bezetten. Buiten Europa hebben alleen de Verenigde Staten, Australië en Zuid-Amerika een constante stroom van kanshebbers voortgebracht. De erfenis van Zuid-Amerika is groot: Brazilië en Argentinië stonden al vanaf het begin van deze sport op de kalender en hebben een onevenredig groot aandeel in het talent geleverd.

Statistisch gezien is het verschil opvallend. Coureurs uit elf Europese landen (Groot-Brittannië, Duitsland, Frankrijk, Finland, Italië, Oostenrijk, Spanje, Zweden, België, Zwitserland en Polen) hebben samen 664 Grand Prix-overwinningen behaald. Daarentegen hebben coureurs uit tien niet-Europese landen (Brazilië, Argentinië, Australië, de Verenigde Staten, Canada, Nieuw-Zeeland, Zuid-Afrika, Colombia, Mexico en Venezuela) slechts 259 overwinningen behaald. Deze cijfers suggereren dat, hoewel de populariteit van deze sport blijft groeien, de competitie nog steeds het meest intens is op het oude continent. Gezien deze cijfers zou Ecclestone er goed aan doen om twee keer na te denken voordat hij nog meer Europese races schrapt. Deze gegevens herinneren ons eraan dat het prestige en de prestaties die de Formule 1 kenmerken, stevig verankerd blijven in Europa, ook al breidt de kalender zich steeds verder uit.