Einde aan de verveling in de straten van Bakoe

De Europese Grand Prix in Bakoe kon niet op veel enthousiasme rekenen, met een voorspelbaar circuit, geen echte uitdagingen en te voorzichtige coureurs, wat resulteerde in een saai weekend zonder noemenswaardige gebeurtenissen.

Azerbeidzjan organiseerde afgelopen weekend zijn eerste Formule 1 Grand Prix op een circuit dat door de historische straten van Bakoe slingert. Hoewel de middeleeuwse omgeving een indrukwekkend decor vormde, wekte de race zelf niet het enthousiasme dat velen hadden gehoopt.

Het circuit, dat wordt gekenmerkt door lange rechte stukken en een reeks bochten van 90 graden, kon niet het spectaculaire schouwspel bieden dat de organisatoren voor ogen hadden, met name in het oude stadsgedeelte waar de baan versmalt tot een enkele rij tussen de muren.

In tegenstelling tot de GP2-race die eraan voorafging en die een cascade van incidenten opleverde, veranderde de Formule 1-race in een nogal saaie parade. De auto's haalden hun maximale snelheid en haalden elkaar vooral in op het rechte stuk bij de start, geholpen door het DRS en het slipstream-effect, in plaats van door echte gevechten op het circuit.

Het enige significante duel werd abrupt onderbroken door een discutabele straf voor Kimi Raikkonen omdat hij de witte lijn bij de ingang van de pitstraat had overschreden, een overtreding die veel andere coureurs zonder gevolgen begingen. Uiteindelijk doet het veelbesproken circuit van Bakoe denken aan het veelbekritiseerde circuit van Valencia, dat vier seizoenen lang de Grand Prix van Europa organiseerde en evenmin de F1-gemeenschap wist te overtuigen. Zal Azerbeidzjan erin slagen langer op de kalender te blijven? Zonder traditie in de autosport lijkt de opname ervan nu al anachronistisch, en een circuit dat geen universele aantrekkingskracht heeft, biedt weinig voordelen. Maar zoals de geschiedenis laat zien, hechten Bernie Ecclestone en de FIA vaak belang aan de niet-sportieve voordelen van gastlanden die geen lange traditie in de F1 hebben, een benadering die nooit bijzonder consistent is geweest.