Bourdais noemt zijn tijd in de F1 een ramp en zegt dat hij “dood” is.

In het programma “Les fous du volant” (De gekken van het racen) op Eurosport blikt Sébastien Bourdais terug op zijn tijd in de Formule 1 bij Toro Rosso (nu AlphaTauri). Na de eerste tests in Barcelona zei de Franse coureur tegen zijn teamgenoot: “Ik ben dood”, zich ervan bewust dat er een nachtmerrie zou beginnen.

Toen het Red Bull-imperium interesse kreeg in de Verenigde Staten, kocht het niet alleen een coureur, maar ook een merk. Sébastien Bourdais, die net vier opeenvolgende titels in Champ Car (2004-2007) en een titel in F3000 in 2002 op zijn naam had staan, was de ideale Frans-Amerikaanse ambassadeur. De palmares van deze 44-jarige coureur was indrukwekkend: een overwinning als rookie bij Newman Haas in 2003, drie overwinningen in dat seizoen en een reputatie die hem al tot een marketingidool had gemaakt, zowel in de Verenigde Staten als op de Franse markt voor energiedrankjes, die onlangs waren gelegaliseerd. De berekening van Red Bull was eenvoudig. Combineer een bewezen kampioen met een opkomend Toro Rosso-team en je krijgt een leider die het team kan verkopen terwijl hij de kneepjes van het vak leert. Na drie dagen testen in Jerez begin 2008 tekende het Italiaanse team Bourdais, in de hoop dat zijn ervaring de afhankelijkheid van het team van de talentenpool van Red Bull zou compenseren. “Toen ze me in dienst namen, zei ik tegen hen: ‘Als jullie denken dat ik goed werk heb geleverd, prima, maar verwacht geen wonderen, want dit is niet de juiste auto voor mij. Als jullie mijn ervaring nodig hebben om de auto te ontwikkelen, dan ben ik erbij'”, herinnert Bourdais zich. Toro Rosso antwoordde: “Geweldig, we hebben een leider nodig. “

Wat de marketingafdeling niet had voorzien, was dat de sport in die tijd steeds meedogenlozer werd voor coureurs die rekenden op de aanpasbaarheid van de auto's. In 2008 was de sport al aan het afstappen van slicks en door de race om aerodynamica was er in het chassis weinig ruimte voor aanpassingen door de coureurs. Bourdais beschreef de STR2B die hij erfde als een “loterij”, een platform waarop ingenieurs nog konden spelen met stabilisatorstangen en schokdempers om de wendbaarheid te beïnvloeden. De STR3, die hem opvolgde, schafte deze hefbomen af, waardoor er een auto overbleef die “gewoon geaccepteerd moest worden”.

De resultaten spraken voor zich. Bourdais behaalde zijn eerste punten met een zesde plaats in Australië, een race waarin slechts acht auto's de finish haalden, maar dat was het hoogtepunt van een seizoen waarin hij in totaal slechts vier punten behaalde. Zijn teamgenoot, de jonge Sebastian Vettel, verzamelde 35 punten en eindigde als achtste in het kampioenschap. “Het was een ramp”, geeft Bourdais toe, “de slechtste anderhalf jaar uit mijn carrière”. Het jaar daarop werd het alleen maar erger: Vettel stapte over naar Red Bull, de Zwitserse rookie Sébastien Buemi nam de plaats van Bourdais in en Bourdais behaalde slechts twee punten tegen zes voor Buemi. Voor Bourdais waren de technische beperkingen meer dan alleen een voetnoot in de statistieken, ze waren een zware klap op persoonlijk vlak. “In moderne F1-auto's is het afstelniveau zeer beperkt. Aerodynamica is van cruciaal belang, en als je niet evolueert, start je achteraan op de grid”, legt hij uit. Hij voegt eraan toe dat het gebrek aan mechanische vrijheid het gevoel gaf dat de auto “een loterij” was en hem “de vernedering bezorgde om in het openbaar voor de pers te worden vernederd”. Na een ontmoedigende test in Barcelona zei hij tegen zijn vrouw Claire: “Ik ben dood”.

Het verhaal van Bourdais dient nu als waarschuwing voor de manier waarop de marktwaarde van een coureur in conflict kan komen met de voortdurende technische evolutie van een sport. Het talent van de Fransman was onmiskenbaar, maar in een tijdperk waarin het chassis een gesloten doos was geworden, kon zelfs een viervoudig kampioen vast komen te zitten op de startgrid en toekijken hoe de auto die hij zou moeten besturen hem ontglipte.