Banden: een cruciaal element in de rivaliteit tussen Hamilton en Verstappen

De Grand Prix van de Verenigde Staten heeft eens te meer aangetoond dat een slimme bandenstrategie de doorslaggevende factor kan zijn om een race te winnen en het resultaat van het kampioenschap aanzienlijk te beïnvloeden.

Een wereldkampioenschap kan afhangen van de kleinste details: een kleine slip bij de start, een hardnekkige wielmoer in de pits, een te hard geraakte ruwe strook. Het hangt ook af van de strategieën die de teams uitwerken en de manier waarop ze de plannen van hun rivalen dwarsbomen.

De Grand Prix van de Verenigde Staten, die zondag in Austin plaatsvond, is daar een perfect voorbeeld van. Nadat Max Verstappen bij de start de leiding had verloren aan Lewis Hamilton, moesten de strategen van Red Bull een manier vinden om hem weer voor de Mercedes-coureur te krijgen. Het antwoord lag in de bandenstrategie. Na tien ronden koos de pitmuur van Red Bull voor een agressieve strategie en haalde de Nederlander vroeg binnen. Mercedes moest deze manoeuvre drie ronden later kopiëren, maar het kwaad was al geschied: Hamilton bevond zich achter Verstappen. Vanaf dat moment was de enige kans voor Hamilton om de leiding terug te pakken, zijn tweede stint zo lang mogelijk te maken, in de hoop dat versere banden na de laatste pitstop hem een voordeel zouden opleveren. Hij stopte in de 37e ronde, acht ronden na de tweede pitstop van Verstappen, en hervatte de race met een achterstand van bijna negen seconden. Ondanks een felle strijd kon de zevenvoudig kampioen slechts drie seconden achter de winnaar eindigen. Zelfs met nieuwere banden wierp de gok van Mercedes geen vruchten af. Twee belangrijke punten vallen op. Ten eerste toonde Red Bull opmerkelijke kalmte door een undercut uit te voeren die Mercedes uit balans bracht. Ten tweede ging Verstappen briljant om met zijn banden en behield hij voldoende prestaties om de aanval van Hamilton aan het einde van de race af te slaan. Waarom plaatsen teams banden centraal in hun strategie?

Dit seizoen levert Pirelli vijf soorten slickbanden, geclassificeerd van C1 (de hardste) tot C5 (de zachtste), waarvan er drie beschikbaar zijn bij elke Grand Prix: zacht (rood), medium (geel) en hard (wit). De coureurs krijgen 13 sets per weekend – 2 harde, 3 medium en 8 zachte – plus intermediates en regenbanden. Sinds Pirelli in 2011 de enige bandenleverancier werd, zijn banden weer een centraal strategisch element geworden. De regelgeving vereiste banden die voor extra spanning zouden zorgen door snel te slijten, wat samenviel met de introductie van DRS en geavanceerde KERS. Tijdens de wintertests verklaarde Fernando Alonso, toen coureur bij Ferrari, tegenover persbureau EFE dat de nieuwe banden “het aanzien van de race zouden veranderen” en zouden zorgen voor “andere strategieën en meer pitstops”.

Pirelli kreeg kritiek omdat het de races minder spannend zou maken, omdat coureurs de banden niet volledig konden uitputten, en vanwege plotselinge defecten, zoals lekke banden in Silverstone in 2013 en 2020. De teams moeten zich aanpassen aan alle compounds die de Italiaanse leverancier op elk circuit levert, omdat races en zelfs kampioenschappen van deze keuze kunnen afhangen. Herinnert u zich nog de klapband van Kimi Raikkonen in de laatste ronde op de Nürburgring in 2005, die hem de overwinning kostte terwijl de banden toen de hele race mee moesten gaan? Of de Grand Prix van Hongarije in 2019, waar Hamilton, die tien ronden voor de finish achter Verstappen reed, stopte om banden te wisselen, een reeks snelste ronden neerzette en de Red Bull inhaalde om een memorabele overwinning te behalen. Mercedes herhaalde een soortgelijk comeback tijdens de Grand Prix van Spanje in 2021. In Austin kon het Duitse team deze formule echter niet herhalen, wat wel eens doorslaggevend zou kunnen zijn in dit felbevochten kampioenschap.